برگرد

گفتم : کبوتر  بوسه!
گفتی : پَر!
گفتم ‍: گنجشک آن همه آسودگی!
گفتی : پَر!
گفتم : پروانه پرسه های بی پایان!
گفتی : پَر!
گفتم : التماس علاقه،
بیتابی ترانه،
بیداری بی حساب!
نگاهم کردی!
نه انگشتت از زمین زندگی ام بلند شد
نه واژه «پر» از بام لبان تو پر کشید!
سکوت کردی که چشمه ی شبنم،
از شنزار انتظار من بجوشد!
عاشقم کردی! همبازی ناماندگار این همه گریه!
و آخرین نگاه تو،
هنوز در درگاه گریه های من ایستاده است!
حالا  بدون تو
رو به روی آینه می ایستم!
می گویم: زنبور گزنده ی این همه انتظار،
کلاغ سق سیاه این همه غصه!
و کسی در جواب گفته های من «پر» نمی گوید!
تکرار آن بازی،
بدون دست و صدای تو ممکن نیست!
پس به پیوست تمام ترانه های قدیمی،
باز هم می نویسم:
برگرد