بانوی خاطره

حالا
از تمامی قصه ، تنها
قاب عکسی مانده ست
که شباهتی عجیب به دختری از تبار ترانه دارد
حالا باران که می آید
خاک این قاب خالی
هنوز بوی عشق و عود و عسل می دهد
حالا مدام از پی نشانی تو
فنجان های قهوه را دوره می کنم
مدام این چشم بی قرار را
با بغض و بهانه ی باران آشنا می کنم
مدام این دل درمانده را
با باور برودت عشق
آشتی می دهم
باید این ساده بداند
بانوی برفی بیداری ها
دیگر به خانه ی خواب و خاطره باز نخواهد گشت

سنگ

سحرگه در چمن خوشرنگ شد گل

نگاهش كردم و دلتنگ شد گل

به دل گفتم كه نازست اين، مينديش

چو دستي پيش بردم، سنگ شد گل

به پندار تو

به پندار تو:

جهانم زيباست!

جامه ام ديباست!

ديده ام بيناست!

زيانم گوياست!

قفسم طلاست!

به اين ارزد كه دلم تنهاست؟

شروع دوباره ؟

از کجا باید شروع کرد

قصه عشق و دوباره

تا همه بغض های عالم

سر عاشقی نباره

اصلا مگه میشه دوباره شروع کرد؟

عشق و نفرت

عشق و و نفرت را با تو شناختم

ببخشمت یا نفرینت کنم

تو بگو

برگرد

  برگرد و دستم را بگیر!

غروب

وقتی غروب با کوله بار خستگی از راه می رسد

رباعی

زان لحظه كه ديده بررخت واكردم

دل دادم و شعر عشق انشاء كردم

ني، ني غلطم، كجا سرودم شعري

تو شعر سرودي و من امضاء كردم

در آن لحظه

... در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

انتظار

باز هم منتظرم

برای تو که همیشه می آیی

اما

نه برای من